Ο κύκνος βρίσκεται πλέον μέσα σε κλουβί.
Ψάχνει τριγύρω, αγωνιά να βρει ένα κενό
να σπάσει, ιδανικά, τα κάγκελα.
Τα φτερά του βαριά
τα μάτια του κουρασμένα απ’ τις προσπάθειες.
Μα ακόμα διατηρεί το άσπρο εκείνο χρώμα
μιας ξεχασμένης ευτυχίας
Που και που σκεπάζει το κεφάλι του και κλαίει
για όλα εκείνα που δεν έζησε, που δεν αγάπησε.
Γνωρίζει πως ο θάνατος είναι κοντά.
Ξέρει πως πρέπει να ξεφύγει απ’ το κλουβί.
Αλλά η αόρατη ματαιότητα της ζωής του
τον κρατά στυλωμένο στο χάρτινο πάτωμα.
Ο κύκνος πάντοτε αγαπούσε τη ζωή.
Και τώρα, ο ήλιος που τον αναγεννούσε
του έκλεψε μια πρόσκαιρη αθανασία.
Τα φτερά του εξασθενημένα.
Τα μάτια απογοητευμένα.
Και η ψυχή του με μια μάταιη ελπίδα
να πετάξει, να ξεφύγει απ’ το κλουβί
να ξεγελάσει για λίγο τον άνεμο.
Ο κύκνος πλέον δεν είναι ευτυχισμένος.
Γνωρίζει ότι σε λίγο ο ήλιος θα τον εξαντλήσει.
Μα η τελευταία του ευχή
είναι να πετάξει δίπλα του
σε ένα θολό όνειρο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου