Η απουσία υπάρχει...
Είναι εδώ, δίπλα μου, με αγκαλιάζει...
Κοιτάζω εμένα και βλέπω μια γνώση θολή
Κοιτάζω το φως και βλέπω μια αδίστακτη ματαιότητα
Κι έπειτα κοιτάζω το σκοτάδι...
Δεν μου μιλά, αλλά με αφήνει να το αγκαλιάσω
Πρέπει να το αγγίξω, να το μυρίσω, να το νιώσω
για να αισθανθώ τη λύτρωσή μου.
Δεν με αγγίζει, αλλά εγώ βλέπω δυο δάχτυλα να με χαιδεύουν στο λαιμό
αισθάνομαι την ανάσα του χάους του, το φόβο του.
Το σώμα μου έχει πλέον μουδιάσει
νιώθω την ανάσα μου, νιώθω το βλέμμα του σύμπαντος
βλέπω κατάματα την ομορφιά του.
Κι έτσι είμαι ευτυχισμένη, ζώντας μέσα του
βιώνοντας την απόλυτη κυριαρχία του
Αφέθηκα στο ρυθμό των ψιθύρων του, κι εκεί,
λίγο πριν ξημερώσει και μ' αφήσει
βυθίστηκα στα αστέρια κι ενέπνευσα μέσα τους...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου